dinsdag 2 september 2014

Zomaar wat advertenties

Zomaar twee advertenties van mijn grootouders

Ik ben bijna klaar met het uitruimen van het atelier hoor. Nog een paar dingetjes en dan ga ik de muur behangen(het ziet er niet uit) en mijn ezel naar boven dragen. Vouwgordijn ophangen en en en en  dan kan ik daar eindelijk eindelijk aan de slag.
Natuuuurlijk ben ik voor de rest nog lang, lang, lang niet klaar. Maar dit is al zo een overwinning! Dat is een feestje waard hoor. Er komt een echte opening, met een lintje wat ik door ga knippen en een taartje binnen om het te vieren. Ik denk dat ik maar een paar uitnodigingen ga versturen om het officieel te maken. Het is immers niet niks, dat atelier van mij. Want in de toekomst ga ik daar niet alleen schilderen/ knutselen/ naaien maar wil ik ook kleine workshops geven. Daarom was de ruimte zo belangrijk. Geen echte ruimte is gedoe in de huiskamer, en dat is geen goed idee hier. De huiskamer is privégebied voor mij en de kids, en het atelier wordt openbare ruimte...in ieder geval  af en toe!
OOOO wat ik allemaal wel niet kan gaan doen in dat atelier. Ik ben helemaal blij!!!!
Mijn vader :)
En weet je waar ik nog meer ontzettend blij van wordt?
dat ik van alles vind over mijn voorouders.
Vandaag vond ik een spoor in de tijd van mijn grootouders. Zo ontroerend.  Allemaal kleine berichtjes in de Wieringer krant. Van ondertrouw, trouwen, geboortes en zelfs nieuwjaarswensen. Ik was helemaal verrast. Wat een attente grootouders had ik. Dat ze dat via de krant deden. En dan lees je daarin ook hoe ze de babyspullen aanboden, de geboorte van mijn vader aankondigen, een goed tehuis zochten voor jonge poesjes (aaaahhhh lief) en hoe mijn opa spinwerk zocht vlak na de oorlog. Ik weet van mijn vader dat hij een elektrisch spinnewiel in elkaar had gezet en dit was dus wat hij er mee deed. Ik ben best benieuwd of het gelukt is om er ook werk mee te creëren. Inventief was hij zekers. Dat had mijn vader niet van een vreemde. Zijn elektrische fietspomp staat nu bij mij in de schuur en daar zijn we hem nog elke dag dankbaar voor.
van 1939 tot en met 1941 heb ik deze nieuwjaarswensen gevonden 
Het vorsen in mijn familiegeschiedenis heeft iets losgewoeld in mij. Een enthousiasme wat zijn weerga niet kent. Ik herinner me nog dagen in het Amsterdams en Tropenmuseum archief, waar ik op zoek was naar stukken over de VOC. Toen zochten we nog via de kaartenbak en microfiches. Tegenwoordig kun je eerst het net op, want heel veel is al digitaal. Maar ik heb wel ontdekt dat niet alles online staat duhus ik mag naar het archief.
Yeaahhhhh. Heb ik zo'n zin in!!!!
En dan ben ik benieuwd wat we allemaal nog te weten komen.

zaterdag 30 augustus 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Gisteren was ik aardig op weg om mijn atelier zo goed als kinderspullen-leeg te krijgen, toen dochter thuiskwam en ik er achter kwam dat ze geen vervanging had gezocht/gevonden voor het bezorgen van haar krantjes. zooo dat was een lange zin...ben er ook nog steeds knarrig van, en dan maak ik hele lange zinnen. Dan kan ik niet stoppen met praten zeg maar....
afijn
Ze wist van mij al dat ik die krantjes niet wou lopen(iets met, te vaak haar klusjes opgeknapt enzo) Dus had ik haar al geadviseerd om naar de baas te bellen en te zeggen dat ze geen vervanging kon vinden. Maar niet doen hè!
Gewoon niet doen.
Werd ik gisteren dus, om 4 uur nog eens, toen de lucht al donker van de naderende hoosbuien was, voor een voldongen feit gesteld. U snapt wel hoe mijn humeur er aan toe was.
En helemaal toen ik 2 uur later zeiknat en bibberend thuis kwam.
Ik was tot op mijn hempie, en zelfs mijn onderbroek was nat van het fietszadel. Echt hoor.....

Ik heb meteen de pijama aangedaan en een lekker warm vest en sjok broek en dikke sokken, om warm te worden. En dat was nodig ook.
Ondanks dat ik het vannacht zweterig warm had, had ik vanmorgen toch flinke spierpijn. Het zit nml zo, haar wijk is het nieuwe prestigieuze Duindreef. Met al die huizen op nepduinen. waarvan en er toch best nog wel veel GEEN brievenbus bij de weg hebben en ik dus heuvel op, heuvel af, trap op en trap af moest. Ik was kapot! En dat in de stromende regen. :(
Regen, ik kan het bij tijd en wijle niet uitstaan.
Maar oké
Het liedje wat ik heb uitgekozen voor de zwijmel is wel weer erg leuk. Let eens op die flitsende kleren en die danspasjes. Je gaat er toch spontaan van meedansen.
Fijn Weekend!!!!


donderdag 28 augustus 2014

Dansende Donderdag

Zouden ze dit jaar ook weer komen om sprookjes te dromen in mijn tuin?
Wat een prachtig weer is het toch, zooo prachtig.
Ik hou van herfstmooiweer. Het is dan heerlijk overdag, warm , kruidig, zacht, beetje vochtig....er hangt zo een belofte in de lucht van een gezellige winter. De avonden zijn fris en worden al wat sneller donker. Soms moet de kachel al een beetje aan, maar een dekentje op de bank kan ook. De laatste klussen voor de winter worden gedaan (zeg ik optimistisch) en dan kunnen we ons terugtrekken.
Jah
Dat is natuurlijk wel het meest romantische plaatje.
Voor me liggen een miljoen klussen en klusjes die gedaan moeten worden. En een brak lijf. Maar we blijven optimistisch. We blijven hoopvol, en het gaat me gewoon ooit een keer lukken.
Dat ik vandaag enorme last heb van kriebelogen en kriebelhoest vergeet ik gewoon even. Dat die miljoen klussen hier moeten worden verspreid ook.
Zo heb ik vanmorgen bij het uitzwaaien van dochter alvast wat onkruid uit de voegen van de stoep getrokken. Iets wat hoognodig moest maar in de zomer een crime is, omdat de wortels dan zo vast zitten. Nu gaat dat een stuk makkelijker. De meeste plantjes hebben hun grip op de aarde los gelaten. Ze zijn stervende zeg maar. Maakt het voor mij ook een stuk prettiger ;)
1-Strakjes even een beetje vegen en dan ziet dat er ook weer ongeveer netjes uit.
2-Dan ben ik nog van plan om vandaag wat te doen in het atelier. Nog weer even een stukje opruimen. De laatste loodjes.
3-Dan kan daarna alles wat bewaard moet worden naar zolder toe.
4-Ik heb nog een hoekje in de kast ingeruimd voor leuke spelletjes, omdat dochter met haar vriendengroep nog wel eens wat organiseert. Dat mag op een later tijdstip in de klepbank beneden. Als ik die uitgeruimd heb, want ook daar zit van alles in wat onderhand wel weg mag. Maar dat is voor later.
5-Moet ik vandaag de deuren van mijn oude kast nog naar zolder slepen om een hoekje daar netjes af te schermen.
6-En is het misschien een idee dat ik een to-do lijstje maak?
Kan ik gaan afvinken....
Wat een idee zeg, dat ik dat nooit eerder heb gedaan.
Dochter doet het wel,
mijn zo chaotische meidje heeft een lijst hangen met van alles wat gedaan moet worden en motiveert zichzelf met het afvinken. Hoe korter het lijstje hoe beter ze zich voelt. Ze heeft zelfs een potje met to-do-doelen die ze af vinkt. Die had ze al op de lagere school. Stoer hè.

Ik heb net de dingen, die ik moet doen maar even genummerd. Zo meteen schrijf ik ze op de deur met de whiteboard-marker. Maar eerst ga ik even genieten  van de vogeltjes buiten. Want ik ontdekte net een ander geluid. Het eerste wintervogeltje is alweer binnengevlogen . De eksters zijn verdwenen, die ons de hele zomer gepest hebben(want nestje in de heg) het kattenvoer is weer veilig ;)
De zomer loopt nu echt op zijn einde.


dinsdag 26 augustus 2014

Caruso it is....

Mijn opoe, Anna, is dat kleine blonde meisje op de bovenste rij voor het raam rechts.
Ik hou van Anne of Green Gables.
Vanaf het moment dat ik het op de dag voor kerst in ,wat was het??? 1988 samen met mijn vriendin op tv keek terwijl mijn ouders druk bezig waren met de voorbereidingen voor het kerstmaal en de geur van krentenbrood onze neusgaten vulden. Gekruld op de bank zoals alleen jonge meiden dat kunnen zaten we te giechelen om de fratsen van een jong wijs weesmeisje vol verhalen en avonturen en dromen en nou ja....ik zag mezelf er wel een beetje in.(zonder het weesgedeelte dan)
Hoe blij was ik dan ook dat ik een jaar later in Londen boeken tegenkwam van de schrijfster van Anne....., Lucy Maud Montgommery. Ik kocht de eerste twee delen en ik en mijn vriendin hebben hiklachend op de boot terug de boeken gelezen. De andere delen kocht ik in Amsterdam bij The Englisch Bookstore. Ik heb ze inmiddels allemaal. En ieder jaar, ja echt ieder jaar, lees ik ze allemaal wel een keertje.
Het is de tijd waar ik van hou, de plaats die zij beschrijft, de eenvoud van het leven toen(zeg ik nu romantisch ;) het was natuurlijk best een zware tijd voor de mensen besef ik me terdege) De nostalgie dus.
Anna is het meisje rechts. De foto is uit 1922. tijdens de landbouwfeesten. De jaargetijden worden hier uitgebeeld.
Als ik aan mijn opoe dacht, dacht ik nooit aan de zee die zij zag als ze uit hun huiskamerraam keken, Het glooiende landschap daarachter, de ruisende bomen en het klotsende water. Ik dacht eigenlijk vrij weinig. Ik wist van het zwarte huis. De bittere armoede, de hardheid van het leven. Ik wist van de ongelijke behandeling in de kerk, dat zij achter in moesten zitten. Dat ze altijd met de nek aangekeken werd, nooit goed genoeg was. Dat ze uitgescholden werd en gepest. Dat wist ik.....
Ik wist ook van haar liefde voor elk bloemetje wat maar bloeide, en haar dromerige aard. Ik wist van haar trots en haar kracht en haar liefdevolle aard. Ze was zó lief. Nooit is ze verbitterd geraakt door alles wat haar is overkomen. Nooit heeft ze het hem verweten.
Als ik aan mijn opoe denk, dan is dat wat naar de voorgrond schuift. Haar schijnend licht van vergevingsgezindheid en liefdevolle aandacht voor iedereen.
En wat schetst mijn verbazing nu ik haar leven en dat van de haren zo aan het uitpluizen ben, dat zij eigenlijk best een beetje lijkt op Anne. En dat haar leefomgeving eigenlijk ook best zo mooi was als dat van Anne. Dat wij hier ons eigen Prince Edward Island hebben op Wieringen. Ik zie het nu pas. Zo langzamerhand ontvouwt zich het beeld van haar tijd voor mijn ogen en droom ik haar leven in mijn hoofd. En vallen allerlei puzzelstukjes samen.


~Omdat ze zo van deze muziek hield draai ik Caruso~

zondag 24 augustus 2014

Zondagse bezigheden

Morgen komt de kringloop zijn zak ophalen.
De zak die we vol mogen stoppen met kleding, boeken, speelgoed en wat dies meer zei. Komt dat even mooi uit. Met al dat opruimen van mij heb ik wel een zak te vullen hoor. Dus begon ik in het atelier to be. Boeken en speelgoed en spelletjes bij elkaar gezocht. Vuilniszak en zo'n grote boodschappentas van de AH vol.....teveel voor de zak. Nu had ik ook nog een kast vol kleding van Zoon die hij echt niet meer aan kan. Ik had lang de hoop, dat hij bij het in de lucht schieten weer wat maatjes kleiner zou hebben.
Ja ik weet het het klinkt suf, maar bij mij ging dat vroegah wel zo. Alles armen en benen werd ik op een gegeven moment. En ik heb jaren een maatje 32/34 gehad. Totdat ik ongeveer uitgegroeid was in de lengte, toen ging ik de breedte weer in.
Bij Zoon gaat dat dus een beetje anders, hij doet alles tegelijk, en ferm ook.
Waar heeft 'ie het van, denk ik wel eens. Ik ben klein en was altijd tenger(totdat ik begon te rommelen met de overgang grrr) en zijn vader is wat groter maar ook slanker dan slank. Van ons heeft ie het niet hoor.
In ieder geval zat ik dus nog met al die kleding die ik bewaard had. Shirts, overhemden, jassen.....allemaal te klein, te strak maar , dacht ik, uiteindelijk past hij er wel weer een keertje in. Nou niet dus! Toen we het maar weer eens gingen passen waren van alle shirts en jassen de mouwen te kort. Niet een beetje nee, echt heel erg te kort. Hij moet niet alleen een grotere maat, hij moet ook een lengte maat inmiddels. Mijn jochie, een lengte maat. Zomaar in dit afgelopen jaar is hij 10 centimeter gegroeid, en steekt hij meer dan een hoofd boven mij uit. Ik slik even een brokje weg hoor. Dag kleine jongen....snif....

Het positieve aan dit hele verhaal is natuurlijk wel dat ik ineens planken over heb in mijn kast!
Jawel, ik had namelijk twee van die kringloop zakken vol! Ik heb dus gelukzalig naar de ruimte in mijn kast gekeken daarstraks en zat te bedenken wat voor moois ik daar allemaal op de planken kan leggen.
Ik kan het natuurlijk ook leeg laten. De kast net zo lang uitruimen dat ik hem niet meer nodig heb. En weg kan doen. Sjeee, dat is pas echte ruimte. :)


zaterdag 23 augustus 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Ik mag graag naar Downton Abby kijken. De sfeer, de manier waarop de dingen toen gingen. Het verhaal....ik zie dat graag. Het gaat over een tijd die ik ken uit de verhalen van mijn opoe. Haar tijd. Geboren in 1910 was zij nog van de generatie waarin men een dienstmeid had als je enigszins van betekenis was. En dat was al heel snel, want de dienstertjes waren vaak jong(ongetrouwd)
Mijn opoe kwam uit een gezin waar ze het niet zo fijn had. Ik stipte dit al aan donderdag in mijn blogpost. Inmiddels ben ik heel wat wijzer geworden maar laat dit stukje nog even liggen. Terug naar mijn opoe. Anna Martina. Ging als meisje van 17 naar haar oom in Amsterdam. Haar grote zus was haar al voor gegaan. In januari dat jaar is haar tante overleden en in maart gaat zij daar in dienst. Haar oom is namelijk een deftige meneer die bij de rijksbelasting werkte. 
Dit zijn woelige jaren voor mijn opoe. In 1924 is haar oudste zus overleden en in 1929 zal haar andere oudere zus overlijden. Terwijl zij in Amsterdam en later Dordrecht zit. Ze heeft het daar heel fijn in de grote stad. Ze heeft het ook getroffen met haar werkgevers. En ze geniet met volle teugen van het stadse leven eind jaren 20. Ze is weer thuis geweest toen haar zus op tragische wijze een einde aan haar leven maakte. Maar in 1930 vertrok ze weer voor een andere positie. Op de kaarten staat Alkmaar. Maar mijn oom(haar jongste zoon, zegt dat ze naar Dordrecht ging) Het kan natuurlijk ook dat de familie vanuit Alkmaar naar Dordrecht verhuisde en zij mee ging.
Toen ze in 1933 terug kwam op Wieringen was ze natuurlijk niet meer die vissersdochter, maar een wereldwijze dame geworden . En ze droeg de stadse mode! Waar de lange kousen nog gedragen werden op Wieringen was het in de stad mode om korte sokjes te dragen en blote benen. Waar men schande van sprak op Wieringen. De bijnaam "de barones" heeft  ze vaak gehoord, maar ergere scheldwoorden kreeg ze ook achter zich aan. Ze is daar opnieuw in dienst gegaan bij een winkelier, die goed geboerd, of moeten we zeggen gehandeld, had. Ze waren niet zo aardig voor haar daar.....

Haar fijnste herinnering waren de eerste echte knooplaarsjes, die ze kocht van haar zelfverdiende geld in Amsterdam. Dat was zo bijzonder, dat ze geen veters maar knoopjes had. En dan vertelde zo, nog steeds trots, hoe dat je zulke laarsjes vastmaakte. En hoeveel bekijks ze er wel niet mee had gehad.
Het heeft haar door alle moeilijke jaren heen geloodst.
En dat is wat ik zie als ik naar Downton Abby kijk.
De droom van een beter leven :)
Fijn Weekend


donderdag 21 augustus 2014

Donderdag


Ik zit.
Ik zit rustig.
Eindelijk rustig.
Man wat een rot nacht.
Amper geslapen, maar erger nog, flink van de rel geweest. Ziek zwak en vooral heel erg hieper de pieper. Ik denk dat het echt is begonnen, ik denk dat het nu toch echt zover is. Denk je net eindelijk in rustiger vaarwater aangeland te zijn, komt dit.
Hoe lang gaat het duren?
Komt dan ook mijn tijd dat ik aan de wijde luchtige decolotees ga?
Dat ik het nooit meer koud heb, nee beter nog, dat ik het ineens altijd heel erg warm heb?
Dat zou nog eens een fijn bijverschijnsel wezen voor deze altijd koude vrouw zeg.
Maar dat is dan ook wel alles hoor, want het zweten in bed, de hartkloppingen, de onrust, de emotionele uitbarstingen en die buik....die buik die zo in de war is.....die mogen wat mij betreft wel heeeeel ver weg blijven.


Maar dat is wishfull thinking.
Het heet niet voor niets een overgang.
Ik ga door een transitie heen, ik verander, zowel lichamelijk als geestelijk.
En daar kan ik maar beter mee dealen niet waar?
Nog enige tips ladies???????Ik sta open voor mooie suggesties en verlichtende oplossingen haha



Ja en dan verder, waar heb ik verder mijn dagen mee gevuld.
Beetje opruimen, tot het lijf stop zei. En mijn familiegeschiedenis weer verder uitgeplozen. Of nee eigenlijk laat ik dat vooral doen door een hele lieve behulpzame mevrouw van de historische vereniging van Wieringen. Want daar komt mijn vader vandaan. En daar wist ik zo ontzettend weinig van, echt dan bedoel ik. Want in mijn familiegeschiedenis zit veel leed en daar werd niet over gesproken. Dat werd doodgezwegen zeg maar.
Maar doodzwijgen wil nog niet zeggen dat het weg is, en in het hier en nu heeft dat nog steeds invloed op ons denken en doen. Men zegt niet voor niets dat een gebeurtenis in het verre verleden voor een "familievloek" kan zorgen. Bovendien ben ik als geschiedenisdocente ook wel erg geinteresseerd in  het verhaal natuurlijk. Dat in de eerste plaats.
De andere kant van de familie is al uitgezocht. Dat gaat helemaal terug tot de hugenoten, met adelijke titels  , een kasteel in ruines en al. Iets wat ik ook nog wel eens na wil lezen, want als je als familie al in het blauwe boekje staat moet je toch wel iets voorgesteld hebben niet waar?
Maar die naam draag ik niet, en mijn overgroot vader heeft zijn titels ook afgestaan als ik het goed begrepen had. Dus helaas...geen plekje aan het hof voor mij ;)
Bovendien is hun verhaal verteld. En dat van de andere kant nog niet. Het zou toch vreselijk zijn als je geleefd hebt en niemand herinnert nog jouw bestaan? Geen graf, amper foto's, geen verhalen meer en een familie die van jouw bestaan amper iets weet?
Ik weet niet hoeveel we naar boven kunnen wroeten, maar ik wil wel meer weten.
Wordt vervolgd dus :)
Fijne dag allemaal!
Ik kruip er nog even in.....