zaterdag 23 augustus 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Ik mag graag naar Downton Abby kijken. De sfeer, de manier waarop de dingen toen gingen. Het verhaal....ik zie dat graag. Het gaat over een tijd die ik ken uit de verhalen van mijn opoe. Haar tijd. Geboren in 1910 was zij nog van de generatie waarin men een dienstmeid had als je enigszins van betekenis was. En dat was al heel snel, want de dienstertjes waren vaak jong(ongetrouwd)
Mijn opoe kwam uit een gezin waar ze het niet zo fijn had. Ik stipte dit al aan donderdag in mijn blogpost. Inmiddels ben ik heel wat wijzer geworden maar laat dit stukje nog even liggen. Terug naar mijn opoe. Anna Martina. Ging als meisje van 17 naar haar oom in Amsterdam. Haar grote zus was haar al voor gegaan. In januari dat jaar is haar tante overleden en in maart gaat zij daar in dienst. Haar oom is namelijk een deftige meneer die bij de rijksbelasting werkte. 
Dit zijn woelige jaren voor mijn opoe. In 1924 is haar oudste zus overleden en in 1929 zal haar andere oudere zus overlijden. Terwijl zij in Amsterdam en later Dordrecht zit. Ze heeft het daar heel fijn in de grote stad. Ze heeft het ook getroffen met haar werkgevers. En ze geniet met volle teugen van het stadse leven eind jaren 20. Ze is weer thuis geweest toen haar zus op tragische wijze een einde aan haar leven maakte. Maar in 1930 vertrok ze weer voor een andere positie. Op de kaarten staat Alkmaar. Maar mijn oom(haar jongste zoon, zegt dat ze naar Dordrecht ging) Het kan natuurlijk ook dat de familie vanuit Alkmaar naar Dordrecht verhuisde en zij mee ging.
Toen ze in 1933 terug kwam op Wieringen was ze natuurlijk niet meer die vissersdochter, maar een wereldwijze dame geworden . En ze droeg de stadse mode! Waar de lange kousen nog gedragen werden op Wieringen was het in de stad mode om korte sokjes te dragen en blote benen. Waar men schande van sprak op Wieringen. De bijnaam "de barones" heeft  ze vaak gehoord, maar ergere scheldwoorden kreeg ze ook achter zich aan. Ze is daar opnieuw in dienst gegaan bij een winkelier, die goed geboerd, of moeten we zeggen gehandeld, had. Ze waren niet zo aardig voor haar daar.....

Haar fijnste herinnering waren de eerste echte knooplaarsjes, die ze kocht van haar zelfverdiende geld in Amsterdam. Dat was zo bijzonder, dat ze geen veters maar knoopjes had. En dan vertelde zo, nog steeds trots, hoe dat je zulke laarsjes vastmaakte. En hoeveel bekijks ze er wel niet mee had gehad.
Het heeft haar door alle moeilijke jaren heen geloodst.
En dat is wat ik zie als ik naar Downton Abby kijk.
De droom van een beter leven :)
Fijn Weekend


donderdag 21 augustus 2014

Donderdag


Ik zit.
Ik zit rustig.
Eindelijk rustig.
Man wat een rot nacht.
Amper geslapen, maar erger nog, flink van de rel geweest. Ziek zwak en vooral heel erg hieper de pieper. Ik denk dat het echt is begonnen, ik denk dat het nu toch echt zover is. Denk je net eindelijk in rustiger vaarwater aangeland te zijn, komt dit.
Hoe lang gaat het duren?
Komt dan ook mijn tijd dat ik aan de wijde luchtige decolotees ga?
Dat ik het nooit meer koud heb, nee beter nog, dat ik het ineens altijd heel erg warm heb?
Dat zou nog eens een fijn bijverschijnsel wezen voor deze altijd koude vrouw zeg.
Maar dat is dan ook wel alles hoor, want het zweten in bed, de hartkloppingen, de onrust, de emotionele uitbarstingen en die buik....die buik die zo in de war is.....die mogen wat mij betreft wel heeeeel ver weg blijven.


Maar dat is wishfull thinking.
Het heet niet voor niets een overgang.
Ik ga door een transitie heen, ik verander, zowel lichamelijk als geestelijk.
En daar kan ik maar beter mee dealen niet waar?
Nog enige tips ladies???????Ik sta open voor mooie suggesties en verlichtende oplossingen haha



Ja en dan verder, waar heb ik verder mijn dagen mee gevuld.
Beetje opruimen, tot het lijf stop zei. En mijn familiegeschiedenis weer verder uitgeplozen. Of nee eigenlijk laat ik dat vooral doen door een hele lieve behulpzame mevrouw van de historische vereniging van Wieringen. Want daar komt mijn vader vandaan. En daar wist ik zo ontzettend weinig van, echt dan bedoel ik. Want in mijn familiegeschiedenis zit veel leed en daar werd niet over gesproken. Dat werd doodgezwegen zeg maar.
Maar doodzwijgen wil nog niet zeggen dat het weg is, en in het hier en nu heeft dat nog steeds invloed op ons denken en doen. Men zegt niet voor niets dat een gebeurtenis in het verre verleden voor een "familievloek" kan zorgen. Bovendien ben ik als geschiedenisdocente ook wel erg geinteresseerd in  het verhaal natuurlijk. Dat in de eerste plaats.
De andere kant van de familie is al uitgezocht. Dat gaat helemaal terug tot de hugenoten, met adelijke titels  , een kasteel in ruines en al. Iets wat ik ook nog wel eens na wil lezen, want als je als familie al in het blauwe boekje staat moet je toch wel iets voorgesteld hebben niet waar?
Maar die naam draag ik niet, en mijn overgroot vader heeft zijn titels ook afgestaan als ik het goed begrepen had. Dus helaas...geen plekje aan het hof voor mij ;)
Bovendien is hun verhaal verteld. En dat van de andere kant nog niet. Het zou toch vreselijk zijn als je geleefd hebt en niemand herinnert nog jouw bestaan? Geen graf, amper foto's, geen verhalen meer en een familie die van jouw bestaan amper iets weet?
Ik weet niet hoeveel we naar boven kunnen wroeten, maar ik wil wel meer weten.
Wordt vervolgd dus :)
Fijne dag allemaal!
Ik kruip er nog even in.....




dinsdag 19 augustus 2014

Herfstschoonmaak

Op de piano in Bibjehuis
Ineens is het herfst, zomaar van de een op de andere dag. En het is ook voorbij met de vakantie.
Dat dat toch zo tegelijk kan gaan zeg, echt gek.
Dochter verdween vanmorgen net voor een dikke hoosbui op de fiets naar school. Ik hoop maar dat ze droog overgekomen is. En ik ben sindsdien wat in de war haha. Weet even mijn ritme niet te vinden. Heb ik wel weer een weekje voor nodig hoor.
Daarom heb ik bedacht dat ik een plan moest maken. Een soort van afvinklijst. Een project. Of zoiets. Eentje die over 19 weken klaar is. Want dan is het kerstmis!
Ik weet niet of het gaat lukken hoor, ik heb het de afgelopen jaren al vaker geprobeerd. Maar dan doe je even niets meer en loopt zo de hele boel weer vol.
neem nu mijn atelier. We waren best al een aardig eindje gekomen maar nog niet af . Gaat dochter tussen de puinzooi zitten knutselen. Gevolg is dat er weer troep bij is gekomen ipv weggegaan. Kan ik dat ook weer opruimen. Kijk en zo kom ik dus nooit waar ik wezen wil. Ik kan nml niet werken in een rotzooi. Dan raak ik afgeleid en geprikkeld en vliegt mijn inspiratie zo de deur uit. Misschien was het toch niet zo'n goed idee om af te spreken dat alle kunstzinnige uitingen daar mogen gebeuren. Misschien is het idee dat ik die plek echt voor mezelf hou en dat zij daar alleen bezig mag onder strikte voorwaarden? Opruimen is namelijk niet echt haar ding....en laten liggen is niet zo een goed idee als je ziet wat voor een puinzooi zij ervan weet te maken wat ze met veel aansporing uiteindelijk op gaat ruimen. Waardoor ik al die tijd niet kan werken in MIJN atelier. Nee dat is niet zoals het moet gaan. Ik ga daar mij hoofd nog even over breken hoor. Want aardig als ik ben, zit ik nu weer rekening te houden met haar wensen  ipv de mijne. En dat voelt niet fijn.
Grenzen stellen....iets wat ik echt nog steeds niet goed kan als het gaat om mijn ding.

Wat ik in ieder geval ga doen de komende weken:
-Mijn atelier verder uit en inruimen.
-Grofvuil bellen en de kringloop aan laten rukken om de overbodige spullen en troep op te laten halen.
-Computerkast beneden leegruimen en in de grote kast stoppen(want daar zaten al mijn schilderspullen die naar het atelier gaan)
-Computerkast slopen...Jaaaaaaa, want deurtjes zijn al stuk en ik wil er een tafeltje van maken(mooi dik grenenhout)
-Voorhalletje nu eens inruimen en opknappen
-Slaapkamer verder indelen. Ik heb mijn secretaire met dochter geruild en haar tafeltje  neergezet. Jaha ik heb een schrijfhoekje gecreëerd :)
-En schoonmaken, schoonmaken schoonmaken voordat dat de winter toeslaat. Dan krijgen de huisstofmijtjes geen kans om uit te groeien tot imperialistische kolonieen.
- De trapkast voor de zoveelste keer uitruimen en schoonmaken....pffffff het blijft zeuren met die plek.

We wonen hier nu 5 jaar.
En nog steeds heb ik niet echt het gevoel dat dit thuis is.
Nog steeds voel ik me ook hier niet welkom.
Nog steeds heb ik het gevoel wat we toen hadden, toen we hier naar toe vluchtte.
Nog steeds.......


zaterdag 16 augustus 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Het is alweer zaterdag en erger nog, de zaterdag is alweer voor een groot deel voorbij. Het is alweer over 4 en ik moet mijn zwijmel zelfs nog uitzoeken. Vreselijk zeg, ik ben helemaal de kluts kwijt.
Heb ik wat gedaan dan?
Is er iets gebeurd dan?
Nee en nee.
Gewoon al dagenlang weer wakker , met piepend, krakend, wrikkend kind boven mijn hoofd, die ook al niet slapen kan. Half 3 was het vannacht, HALF 3!!!!!. Het moet niet gekker worden hoor.....O wacht, van de week was het zelfs nog gekker. Toen viel meneer pas om half 5 in slaap. Hij heeft last van de wind, de regen, en vooral van nachtmerries. Waarop hij dan maar weer achter de pc kruipt om op te zoeken waar de droom over ging, want "Het moet toch wat te betekenen hebben, dat ik zo droom mam?"
Vooralsnog heeft hij op de meest prangende vraag nog geen antwoord gekregen, en ja eigenlijk zou hij daar dus een nachtje over moeten slapen. Als dat maar wou lukken!!!!
We hebben al zitten brainstormen, en ik heb mijn boeken al open gehad. Maar een pasklaar antwoord is er nooit. Het is toch een stuk zelfonderzoek wat je aan het plegen bent en daar kan je geen pasklare antwoorden voor vinden. Die antwoorden liggen in jezelf besloten. Dat valt soms niet mee, want nachtmerries zul je rechtstreeks in  het gezicht moeten zien om te ontdekken dat dat waar je zo bang voor bent iets is wat je kunt overwinnen. Maar dat je daarvoor soms wel al je moed bij elkaar moet rapen.
Ik ben zo trots op hem dat hij antwoorden wil en actief , uit zichzelf, een weg naar heling zoekt. Ik ben ook ontzettend dankbaar dat dat moment nu is aangebroken.

Jij bent mijn held vent!!!!!!


Fijn weekend!

zaterdag 9 augustus 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Dit is nou 70 jaar vrijheid.....

Iemand plaatste op facebook een bericht over de totale controle die de gemeente gaat krijgen over gezinnen in het kader van de Nieuwe Jeugdwet. Deze maakt dat kinderen tot hun 23ste onder toezicht van de gemeente komen te staan.
*Dat er van elk kind een dossier wordt aangelegd, een gezinsregisseur komt en dat iedereen, die met dat kind te maken heeft daar meldingen in mag doen.
*Dat dit zonder toestemming en buiten het zicht van de ouders gebeurd.
*Dat bij elke melding die volgens de instanties zorgelijk is de gemeente dat mannetje/vrouwtje kan sturen om een blikje achter de voordeur te komen werpen. Om uit te zoeken waarom dat ene in het dossier staat. Dat kan al zijn om het te laat komen van je kind of het weigeren van kleuter-sexuele voorlichting op school. Of jouw keus om niet te vaccineren, een conflict op school met de directie....of klagende buren....het kan allemaal. En een rechter komt er niet meer aan te pas.
Daar komt nog bij dat per 1 jan ouders in uitkeringssituaties geen aanvulling meer krijgen voor hun kind, dus op een alleenstaande uitkering terecht komen. Dit betekent dat veel alleenstaande ouders niet langer in staat zijn om voor hun kinderen te zorgen. Van de huidige tien kindregelingen zullen er zes vervallen, zoals de aanvullende bijstand voor alleenstaande ouders. Voor mensen met kinderen tot twaalf jaar bestaat de mogelijkheid een zogenaamde combinatiekorting aan te vragen bij de belastingdienst. Niemand weet verder nog hoe het een en ander uit gaat pakken. Pas in december krijgen deze ouders te horen hoe en wat er gebeuren gaat.
Onzekerheid en angst is gezaaid.

Het lijkt steeds meer op leven in het oude Oostblok. Leven in een permanente staat van angst, voor alles en iedereen, voor het geval iemand een kleine misstap zou melden bij de autoriteiten. Voor bijstandsgerechtigden was dit al een tijdje zo, daar mag men zomaar je huis in om te onderzoeken of je niet toevallig samenwoont. Alles wat daar op lijkt kost je je uitkering, ook als achteraf blijkt dat het een vergissing is zit de angst er inmiddels wel heel goed in.
Scholen worden gevaarlijke plekken  voor ouders. Zij en de gemeenten zullen onderling informatie gaan uitwisselen over ouders die een blik achter de voordeur nodig hebben. Iets wat nu ook al gebeurd maar wel bekrachtigd moet worden door de rechter. Daar kan je je nog enigszins verdedigen tegen de beschuldigingen.  Dat hoeft per 1 jan niet meer. Dan kan de school rechtstreeks de gezinsregisseur inschakelen om in te grijpen.

Denk nu niet dat het wel mee zal vallen.
Veel ouders kunnen nu al getuigen hoe slecht het gesteld is met de rechtstaat, en dat wordt per 1 jan alleen maar slechter.

Mijn docent staats-inrichting op de Hogeschool zei in '89 al dat de val van de muur voor hele grote problemen zou gaan zorgen.
"Let maar op,"zei hij met opgeheven wijsvinger,"over een paar decennia zijn we zelf in het Oostblok belandt'."

Hij heeft zó ontzettend gelijk gekregen.

woensdag 6 augustus 2014

Wonderlijke Woensdag

Flower by Bibje
Ik ben niet meer bezig geweest in mijn atelier. Het lijf wil even niet zo erg meewerken. Beetje teveel stof ingeademd vrees ik. Dus verder dan wat vuilniszakken naar beneden dragen is het niet geworden.
Ik heb mijn tijd anders gebruikt. Ik heb lichamelijk gerust maar geestelijk ben ik mezelf gaan voeden. Met grootse plannen en vooral met voorbeelden van andere vrouwen die een kunstbedrijf op gezet hebben. Ik ben op zoek gegaan naar coaches, want ik wil verder. Ik wil die volgende stap nu gaan zetten. Nu ik de handen vrij heb wil ik mijn droom stilletjes aan uit gaan werken. En dan heb je wel wat hulp nodig niet waar?
Zo volgde ik al de kleine cursus van Andrea Schroeder. De "Give your dream wings"course.
Vorig jaar deed ik al "The Artists Way" van Julia Cameron. Las en werkte uit  "Taking Flight" van Kelly Rae Robberts. Voorheen stond op haar blog veel interessante informatie maar die heeft ze nu verplaatst naar een hele dure cursus. En die investering kan ik nog even niet maken.
Ik surfte heel het internet af op zoek naar inspirerende blogs en ontdekte recentelijk Leonie Dawson. Bij haar vond ik de no nonsense aanpak. Duidelijk en stap voor stap in het introductie werkboek.
En daarin stonden een paar hele simpele adviezen.
Ik had ze zelf ook wel kunnen bedenken ja, als ik niet zo bezig was geweest met bang zijn voor wat er uit mijn droom voort zou kunnen komen.
Of erger, wat er niet uit voort zou kunnen gaan komen.
Immers, de vooroordelen van het opzetten van een kunstbedrijf zijn groot. Men gaat er bij voorbaat al van uit dat het gedoemd is te mislukken. Kunstenaars zijn straatarm, anders kunnen ze namelijk niet werken. Zonder de absolute vrijheid om  geheel en al onder te dompelen in de inspiratie van het moment, zou je niet creatief kunnen zijn. Zou je geen kunst kunnen maken, ben je dus geen kunstenaar. Sommigen hebben geluk....die hangen met hun werk in galerieën en musea's maar de rest...ach....leuke hobby wel ja.
Ik wil voorbij dat punt komen.
Ik ga er op dit moment van uit dat ik een musea nooit ga halen.
Daar is mijn werk gewoon niet goed genoeg voor. En dan bedoel ik vooral, wat vereist is voor de hedendaagse kunst door de hedendaagse kunstenaars. Ze verschillen nog steeds niet veel van die van de jaren 80. Mijn werk voldoet daar niet aan. Ik maak alleen maar werk waar ik zelf verliefd op wordt. Wat de ander daar verder van vindt zal me worst wezen. Ik heb niet het doel om werken te maken die zoveel opbrengen als een jaarsalaris. Al zou dat natuurlijk best wel mogen (GRIJNS)
Daarom ben ik net maar even aan het rekenen gegaan.
Iets dat ik sowieso elk jaar doen, om te kijken of de in en uitgaven een beetje gelijke tred houden en of ik al wat opschiet met mijn eerste miljoen op de bank......haha....Tis nog niet om over naar huis te schrijven, maar er zit schot in de balansen. Heel veel schot. Inmiddels komt er meer binnen dan er uit gaat. Kijk en dat is goed nieuws!!!
Ik heb eens uitgerekend wat ik minimaal nodig heb om al mijn rekeningen te betalen in een jaar en ook nog eens normaal te kunnen eten. Dat zou neerkomen op zo'n 19.000 euro netto in het jaar. Als ik daar vakantiegeld bij optel dan kom ik grofweg uit op 20.000 euro netto in een jaar! Het is dan geen vetpot maar alle kosten zijn gedekt.
Dat moet ik dus minimaal netto verdienen.
Daar moet ik nog even een berekening op loslaten hoor, want bruto is een heel ander verhaal. Ik ga altijd maar uit van 50 % belasting maar weet niet of dat ook zo werkt. Iemand die het me kan vertellen?

En dan heb ik het nu alleen nog maar over mijn werken die ik wil verkopen gehad......
Tis maar de helft van mijn droom ;)
De rest vertel ik later.

Dromerige Dinsdag

Ik had het er vrijdag al over. Dat ik bezig was met het uitmesten van de ex-kamer van Dochter om daar mijn atelier/studio te maken. Ik was redelijk optimistisch, best wel hoor. Maar wat is opruimen toch een ROTklus!!!!
Echt hoor.
Als ik nooit meer zou hoeven opruimen zou ik zoooo gelukkig zijn. Maar ja...geen opruimkaboutertjes helaas en personeel kan ik niet betalen. :(
Dus ruim ik op.
Laat ik 13 jaar aan herinneringen door mijn handen gaan. Zie ik het kleine meisje weer voor me dat speelde met die ene pop, of barbie. Die dat leuke tekeningetje maakte en die lieve briefjes schreef naar vriendjes/innetjes. Ik vind oude foto's, schaakdiploma's, Donald Duckies, hele stapels...Winx boekjes, dagboekjes, vriendenboekjes. Eindeloos veel papiertjes met verhalen liedjes en tekeningen. Mijn kleine meisje aan dat hele kleine tafeltje met klepblad zittend op dat kleine stoeltje. Ik zie haar zo weer zitten.
Ook verloren gewaande spulletjes komen tevoorschijn en verder heel veel troepjes. Verzameld door de jaren heen.
Buiten ligt binnen. Steentjes, schelpjes, gedroogde bloempjes, zand en zaadjes in allemaal bakjes van mij! Oooo daar zijn al mijn bakjes.
ZUCHT
Ik heb nu al net zo'n moeite met dingen wegdoen als zij had. 'T is ook zo zonde. En misschien ooit, voor later, als ik misschien ooit nog eens oma wordt?????? Ik weet nog hoe ik baalde dat mijn moeder zo alles wegsmeet toen ik het huis uit ging, maar het i.v.m. gebrek aan ruimte, niet mee kon nemen. Ik kon nog net wat babykleertjes redden die ik zelf aan heb gehad maar alles is verder weg  en foetsie...
Stella met haar echte mensenhaar. Die kon je zulke mooie kapsels geven. En Natasja, mijn baby met haar en slaapogen!! want zo was dat toen. Mijn barbies en die barbie-tennisschoenen en rokje en jasje en racket. Zoooo stoer. Maar ja. Meegegeven met de vuilnisman. De vuilnisman!!!!!
Daarom heb ik de lego, barbies, maxi-cosie en kinderwagen van de babypop, playmobiel en een stel knuffels ingepakt en dat gaat naar zolder.
Om mijn speelgoedweggooitrauma te verzachten zeg maar ;)

En dan denkt U nu natuurlijk dat het atelier een feit is?
Laten we zeggen dat de tafel in ieder geval staat. Dochter haar plekje daar heeft gevonden en er nu alweer rommel aan het maken is aan het knutselen is. Verder zeg ik niks.....

Omdat ze net naar "The fault in our stars" is geweest dit wonderschone nummer van Birdy uit de film. Enjoy!!!!